匠人志

ซุน ซูจู คือผู้เชื่อมโยงโลกสองใบเข้าด้วยกัน เธอจบการศึกษาปริญญาโทบริหารธุรกิจจากเมืองปูซาน และกลับมายังเมืองลั่วหยางไม่ใช่เพื่อไต่เต้าในสายงานบริษัท แต่เพื่อฟื้นฟูศิลปะสมัยราชวงศ์ถังที่กำลังจะเลือนหายไปอยู่ในตู้โชว์ของพิพิธภัณฑ์ การทำดอกไม้กำมะหยี่ หรือ หรงฮวา ครั้งหนึ่งเคยเป็นเครื่องประดับของเหล่าสตรีในวัง เป็นงานฝีมือที่ประณีตมากจนดอกไม้เพียงดอกเดียวอาจใช้เวลาหลายวันในการทำ ปัจจุบัน ในสตูดิโอของเธอ ซุนยังคงบิดไหมหม่อนรอบลวดทองแดงในแบบเดียวกับที่ช่างฝีมือเมื่อสิบสามศตวรรษก่อนทำ การสอนและการทำงานในสตูดิโอของเธอยังขยายไปถึงผ้าไหมซ่ง โดยนำลวดลายการทอแบบโบราณมาประยุกต์ใช้ในเครื่องประดับร่วมสมัย เธอเปิดสตูดิโอจัดดอกไม้ บรรยายเกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์แบบจีน-เกาหลี และสอนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แก่นักศึกษามหาวิทยาลัย สำหรับเธอแล้ว ประเพณีไม่ใช่ความโหยหาอดีต แต่เป็นภาษาที่มีชีวิต ภาษาที่สื่อสารข้ามรุ่น ข้ามพรมแดน ข้ามช่องว่างระหว่างประเพณีและความทันสมัย.